ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಹಾ 'ವೈಸ್ ವರ್ಸಾ': ಮೃಗಾಲಯವೇ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ!

​ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನೆನಪು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೃಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪಂಜರದ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು, ಕಡಲೆಕಾಯಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಪಂಜರದೊಳಗಿದ್ದ ಕೋತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ಮಜಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದರೆ, ಆ ಹಳೆಯ ಕಥೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಲ್ಟಾ ಹೊಡೆದಿದೆ. ಈಗ ಕೋತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಕನಿಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ನಾವೇ ತಂದಿಟ್ಟ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಮಜಾ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ನಾವಾದರೋ ನಮ್ಮದೇ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ದಪ್ಪಗಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿಗಳ (Net/Mesh) ಒಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾಗಿ, ಆ ಕೋತಿಗಳನ್ನು ಹತಾಶೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

​ಇದೇ ಅಲ್ವಾ ಅಸಲಿ 'ವೈಸ್ ವರ್ಸಾ'! ಮನುಷ್ಯ ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ತನಗೇ ಒಂದು ಪಂಜರ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

​ಆಧುನಿಕ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಜೀವನ ಎಂಬ ಭದ್ರಕೋಟೆ

​ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಈಗೊಂದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸವೇ ಸರಿ. ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಬಾಡಿಗೆ, ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಭದ್ರಕೋಟೆ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಿಟಕಿ, ಬಾಲ್ಕನಿಗೂ ದಪ್ಪಗಿನ ನೈಲಾನ್ ನೆಟ್ ಅಥವಾ ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿ (ಮಂಕಿ ಮೆಶ್) ಹಾಕಿಸುವುದು ಈಗ ಕಡ್ಡಾಯ. "ಓಪನ್ ವ್ಯೂ" ಮತ್ತು "ನ್ಯಾಚುರಲ್ ವಾತಾವರಣ" ಬೇಕು ಎಂದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಫ್ಲಾಟ್ ಖರೀದಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಆ ವ್ಯೂ ಅನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಳುಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ನೋಡಬೇಕು!

​ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲೇ ನಮಗೊಂದು ಪಂಜರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಲು ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಜಾಲರಿಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ನೋಡಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೊರಗಡೆ ಎಸಿಯ ಕಂಪ್ರೆಸರ್ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಕೋತಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಈಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನಾವು ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳು! ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಬದಂತಹ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಾ, ಊಟಕ್ಕೂ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಆಪ್‌ಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವುದನ್ನು ಅವು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿರಬಹುದು.

​ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನ ಸೇಡು

​ಈ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಕೇವಲ ನಗುವಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾದದ್ದಲ್ಲ, ಇದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರಿಸರ ದುರಂತವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಕೋತಿಗಳು, ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಗರದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ನಾವೇ ಅವುಗಳ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ನಗರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

​ಬೆಂಗಳೂರು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ನಗರಿಯಿಂದ ಐಟಿ ಸಿಟಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಂತೆ, ಗುಡ್ಡಗಳು, ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದೆವು. ಆಲದ ಮರಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಗಾಜಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬಂದವು. ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೈ-ಟೆನ್ಷನ್ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂತಿಗಳು ಬಂದವು. ಪಾಪ, ಆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ವಾಸಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲದೆ ಅವುಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೇ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡವು. ಒಂದು ಕೋತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಐದನೇ ಮಹಡಿಯ ಬಾಲ್ಕನಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಿಮೆಂಟ್ ಬೆಟ್ಟದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆಹಾರದಷ್ಟೇ ಸಹಜ.

​ಸಹಜೀವನದ ತಮಾಷೆ ಮತ್ತು ವಿಪರ್ಯಾಸ

​ಈಗಿನ ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಜೀವನ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಹೋರಾಟವಾಗಿದೆ. ಕೋತಿಗಳು ಈಗ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತವಾಗಿವೆ. ಒಂದು ಕೋತಿ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಸೆಳೆದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೋತಿ ಪೈಪ್ ಹತ್ತಿ, ಬಾಲ್ಕನಿ ಮೆಶ್‌ನ ಸಣ್ಣ ಹರಕು ಜಾಗದಿಂದ ಒಳನುಗ್ಗಿ ಬ್ರೆಡ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಅಥವಾ ಒಣಗಲು ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ.

​ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಪ್ಪಗಿನ ಜಾಲರಿ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ, ಹೊಸ ಲಾಕ್ ತರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವು ಬಹಳ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಕನಿಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಇಎಂಐ (EMI) ಕಟ್ಟಲು ಪರದಾಡುವುದು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಬಗ್ಗೆ ದೂರಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, "ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಜೀವಿ ಎಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನೇ" ಎಂದು ಅವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬಹುದು.

​ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಈ ಮನೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮನುಷ್ಯನ "ಅಭಿವೃದ್ಧಿ"ಯ ದೊಡ್ಡ ಅಣಕವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನದ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ, ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಎಷ್ಟು ದೂರವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ, ಒಂದು ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯನ್ನೂ ನಾವು ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿಯ ಮೂಲಕವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ನಾವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು, ಆದರೆ ಅಸಲಿಗೆ ನಾವೇ ಪಂಜರದೊಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ!